COLUMN

'De Oude Jan en de kaasloempia'

Karl Flieger

Die Jon is een mooie. Druk als hij is met de Oude Jan en de nieuwe zaak om de hoek, stuurde hij mij een app. Of ik een onderwerp wist voor een zomercolumn. Drukdrukdruk en weinig inspiratie, klonk het ietwat benepen. ‘Jij weet vast wel iets leuks’. Altijd fijn, een complimentje op zijn tijd. Maar na mijn ‘natuurlijk vriend, dat komt goed’, had ik het compliment eigenhandig veranderd in een belofte. En die maken schuld…

 

Een zomercolumn. Ik kan natuurlijk over korte rokjes en strakke shirtjes beginnen. Maar in deze tijd van ‘Me Too’ en ongebreidelde social media wraakmissies op iedereen die ook maar een beetje politiek incorrect overkomt, lijkt me dat geen goed idee. Voor je het weet sleuren ze je voor het hekje bij de rechter en mag je gaan uitleggen dat je weliswaar oud bent maar geen viezerik, en dat je toch ook maar gewoon een verzameling hormonen bent die af en toe gierend uit de bocht vliegen, zonder schandelijke bijbedoeling of psychopathische drijfveer. Hoewel je met dat laatste dan wel weer wegkomt, getuige de scheepsladingen gevaarlijke gekken die ze in ons land zo vrij als een vogeltje rond laten hopsen.

 

Geen korte rokjes dus. Maar wat dan wel? Wat houdt een 56-jarige Delftenaar bezig als de zon schijnt? Ik kan eigenlijk maar één ding bedenken: de kaasloempia. En niet alleen als de zon schijnt. Die lekkere knapperige korst, met die heerlijk ongezonde, soepel wegzuigende kaasvulling, ze kunnen me er altijd voor strikken. U kent ze toch wel? Ze staan op de borrelkaart van elk zichzelf serieus nemend horecabedrijf. Gewoon, omdat ze de lekkerste hapjes zijn die er bestaan. Natuurlijk kunnen oesters ook. En een bruschetta met Italiaanse geheimpjes, prima. Maar een kaasloempia, daar fiets ik voor om. Heerlijk bij een groot Heinekenglas Brand op het terras van de Oude Jan. Om maar een zijstraat te noemen.

 

Dat is ook een mooie voor de zomer. De Oude Jan. Natuurlijk het café, maar vooral die goeie ouwe kerk ernaast. Ik kom voor mijn werk op de meest uiteenlopende plekken. En heel vaak zijn die plekken het decor van eigentijdse, ontzettend spannende architectuur. Veel beton, veel staal, veel glas, veel moderne inpassing in historische omgevingen. Ik hou er van. Het stadskantoor naast het station vind ik prachtig; wat er verder wordt gebouwd misschien nog wel mooier. Maar is er een betere plek op de wereld te vinden om even tot jezelf te komen, dan op het terras van de Oude Jan, met uitzicht op die scheve jongen? Die kerk staat al honderden jaren een stoerheid uit te stralen, die wij met geen wolkenkrabber kunnen benaderen. Alleen al het feit dat hij steen voor steen is opgebouwd, in een tijd waarin het wiel bij wijze van spreken nog maar amper was uitgevonden, dat is een bijzonder intrigerende gedachte. Al die keiharde werkers die zich in de middeleeuwen uit de naad hebben gesjouwd om ons, verwende digitalo’s dat waanzinnig mooie uitzicht te bezorgen. Zouden ze hebben kunnen bevroeden dat er ooit een Oude Jan naast de Oude Jan kwam te staan? Een kroeg waar ze gulzig aan een ijskoud biertje nippen, ook als ze zich niet zojuist in het zweet hebben gewerkt? Ik zou er wat voor over hebben om zo’n kanjer uit zijn tijd naar de mijne te kunnen halen. Samen op het terras van de Oude Jan naast de Oude Jan, nippend aan een Brandje en genietend van het decor. Ieder met onze eigen gedachten. Laat de kaasloempia’s dan maar komen …

 

Karl Flieger

 

 

 

>

>

>

>

>

>

>

>

>

Café de Oude Jan

Heilige Geestkerkhof 4

2611 HP  Delft