COLUMN

'Een barman hoort
en ziet alles'

Jon

“Een barman hoort en ziet alles” is een bekende uitdrukking die ik geregeld gebruik naar mijn gasten toe. Vaak met een glimlach op mijn gezicht en in een setting waar iemand net een glaasje teveel opheeft en hierdoor zijn grenzen verlegd. Je maakt van alles mee, maar net als een dokter hebben wij barmannen en –vrouwen een beroepsgeheim. Een dokter houdt de problemen en kwalen van zijn patiënten tussen hem en zijn patiënt, en zo werkt het bij ons ook. Een beschonken werknemer van het restaurant verderop die met een andere meid dan zijn vriendin vertrekt, een dame die openlijk haar prijs noemt om met de oudere kroegtijger mee naar huis te gaan of de jonge meid die ik moet weigeren om alcohol te schenken door haar leeftijd maar in ruil voor alcohol ‘haar lekkere tieten wil laten zien’.  Namen noemen we niet, maar verhalen die te grappig/raar/bijzonder zijn om voor jezelf te houden vertellen we wel. Ik denk dat artsen op dezelfde manier hun werkdag verwerken, of niet?

 

Deze maand het opmerkelijke verhaal van ‘ouwe’ die in slaap donderde en de impact die deze powernap had op onze politie- en ambulance troepen.

 

Het was een winterse zaterdag avond, een aantal jaren geleden met een goede vrieskou in de lucht en de resten van sneeuw en ijzel op straat. Zo’n avond dat je lekker binnen wilt staan met een glas warme chocomel. Het was alleen zaterdag avond, dus dan moet er natuurlijk pils worden gedronken. Dit gebeurde, zoals elke zaterdag, in grote mate. ‘Ouwe’, toentertijd een bekend gezicht in het café, zat aan de bar en werd met elke consumptie die hij extra nam nog onduidelijker om te verstaan. In nuchtere staat al amper te verstaan, was dit met een paar drankjes op ronduit onmogelijk. “Gewoon lachen en knikken” zei ik tegen mijn collega die het stamelende verhaal in haar oprechtheid nog probeerde te begrijpen. Na een tijdje te brabbelen tegen ons en de gasten om hem heen, had hij waarschijnlijk door dat we hem niet verstonden en besloot hij zijn biezen te pakken. Op naar zijn fiets, die hij altijd parkeerde in hok waar onze afvalcontainer stond. “Lekker beschut, want je weet nooit wie dat oude barrel wilt stelen” zal hij gedacht hebben. Of misschien was het gewoon de macht der gewoonte, omdat hij zijn stalen ros al jaren op deze plek neerzette.  Hoe dan ook, ‘ouwe’ was ervandoor.  Althans, dat dachten wij.

 

Een uur of twee later, met het opvegen van de vele pinda schillen van de vloer en het wegvegen van de notoire plakkers die nooit naar huis willen, ging ik met twee gevulde vuilniszakken naar buiten. Normaliter een taak voor de opener de dag erna, daar de ijzeren container een naar piepend geluid maakte en we ’s nachts natuurlijk niet onze buren tot last willen zijn. Gelukkig voor ‘ouwe’ was de container vervangen door een plastic versie. Ik liep daarom diezelfde nacht nog naar de plek welke hij had bestempeld als parkeerplek voor zijn fiets. Daar lag ‘ouwe’, naast zijn fiets op de ijskoude grond, een uiltje te knappen. Drie keer roepen en een por in zij mochten niet baten, er kwam weinig reactie vanuit de schoonslaper. Één van de notoire plakkers was inmiddels naar buiten gekomen en samen probeerde we ‘ouwe’ op te tillen. Dit had wel het gewenste effect dat hij wakker werd, maar ook de nare bijwerking dat hij zijn broek volscheet. Er kwam niet alleen maar lucht uitzetten, maar zijn broek werd ook daadwerkelijk gevuld. Te smerig voor woorden. Met wat onverstaanbaar gebrabbel, het uitspugen van zijn gebit en een lucht waar een baby nog wat van leren kan, besloten wij de ambulance te bellen.

 

Terwijl wij aan het wachten waren op de ambulance, bleef ‘ouwe’ onverstaanbaar brabbelen. Wij probeerde er nog wat van te maken, maar het was tevergeefs. “Blijkbaar lult die ouwe nog onverstaanbaarder als die net wakker is, dan als hij wakker en lam is” dachten wij. Op dat moment ging onze aandacht naar een luide sirene die de hoek om kwam. Geen ambulance, maar een politie auto kwam in sneltrein vaart aan. Met een schreeuwende sirene die bleef loeien, stopte de auto netjes voor de poller die toen nog voor ons café gevestigd stond. Een ijzeren opstakel, wat de binnenstad autoluw moest maken. De poller ging omlaag, de politie gaf nog een klein stukje plankgas en stopte naast het kunstwerk wat verderop het plein staat. Wij stonden aan de straatkant dit spektakel te bewonderen, terwijl een tweede politie auto de hoek om kwam vanaf de Oude Delft. Plankgas kwam die richting het plein, met een even harde sirene als zijn collega. Het enige wat deze agenten niet deden, was stoppen voor de poller. Tenminste, niet uit eigen beweging. De poller kwam omhoog terwijl de politie auto gierend aan kwam scheuren en in één klap tot stilstand kwam tegen dit blok ijzer wat weer op zijn normale plek stond. Dit leverde een flink kabaal op en toch stiekem een grinnikend lachje vanuit onze kant. Dat een auto een kreukelzone heeft, heb ik toen kunnen aanschouwen. De voorkant van de wagen zat letterlijk om de poller heen gevouwen. De poller was ongedeerd, de auto spoot olie uit zijn kapotte carter en de agenten kwamen zuchtend en steunend de auto uit met de handen in hun nek. Een whiplash? Vast wel, en zo niet dan “toch een goede reden om ons ziek te melden” zullen ze gedacht hebben.

 

Een aantal minuten later kwam de ambulance aan en dachten wij dat ze eindelijk ‘ouwe’ te hulp kwamen. Bleek het de ambulance voor onze agenten te zijn. Collega ambtenaren met last van hun nek, hadden blijkbaar toch iets meer prioriteit dan een dronken zuiplap die inmiddels door de andere agenten op een stoel was getild en nog steeds onverstaanbaar aan het klagen was.

 

Uiteindelijk eindigde deze memorabele avond met ‘ouwe’ die zijn roes heeft uitgeslapen in het ziekenhuis. Hij werd vast wakker met nadorst, maar de medici konden verder niks vinden bij onze schoonslaper. Misschien hadden ze hem moeten testen op een spraakgebrek, of een nieuw gebit moeten aanmeten. Dan hadden wij hem de week erna wellicht wel verstaan.  Maar waarschijnlijk waren de doctoren te druk bezig met andere dingen, zoals agenten behandelen die zojuist uit een auto crash kwamen.

 

Jon Cornelese

 

 

 

 

>

>

>

>

>

>

>

>

>

Café de Oude Jan

Heilige Geestkerkhof 4

2611 HP  Delft