COLUMN

Een
oneerlijke
strijd

Jon Cornelese

Elke zaterdag middag rond de klok van 3 uur komt de vaste kern van het café langzaam binnen druppelen op zoek naar een beetje ontspanning. Onder het genot van een lekkere pils wordt vooral op zaterdag het café bezocht om met elkaar te babbelen, geinen en lachen. Elke andere dag van de week is ook een mooie dag om het café te bezoeken, maar de zaterdag is heilig. Deze sla je niet zo maar over.

 

Jeroen is onderdeel van die vaste club. Een gezicht die ik al bijna tien jaar wekelijks zie, sinds ik in 2010 begon te ondernemen in Café de Oude Jan. Vaste prik op de zaterdag. De hele familie Eekhout komt geregeld een drankje halen en Jeroen is de kartrekker. Elke zaterdag staat hij met een fluitje Heineken in zijn hand en altijd met een glimlach op zijn gezicht. Een stukje ontspanning voor een ondernemer die doordeweeks alleen maar aan het werk is. Jeroen is altijd vrolijk en positief. Zelfs wanneer de doctoren blaaskanker constateren en zijn omgeving erg schrikt, blijft hij de toekomst positief zien. “we gaan ervoor vechten!” roept hij hard. De doctoren menen dat ze het beste alles weg moeten halen, maar Jeroen wil een prostaat besparende operatie. “ik ben nog hartstikke jong en wil dat ding natuurlijk gewoon nog zelf omhoog krijgen” roept hij lachend. Met een kleine kans op slagen, slaagt Jeroen toch in zijn missie om zijn prostaat te behouden. De operatie is gelukt, de behandeling is zwaar, maar hij hersteld en komt op zaterdag weer langs in ‘zijn’ kroeg.  Vol bewondering kijk ik naar Jeroen zijn volhardendheid en zijn positiviteit. Hoe zwaar de behandeling ook is, Jeroen heeft hoop. En tegen alle verwachtingen in, wint hij deze slag.

 

Kanker is een nare ziekte. Kanker is een oneerlijke strijd. Je kan het verslaan, maar je weet dat het een keer terugkomt. Het kan tien jaar wegblijven, maar het kan ook veel sneller terugkomen. Zo ook bij Jeroen. Hij komt binnen in het café en ik zie direct dat er iets is. De grote glimlach die Jeroen normaliter bij zich draagt, is er op dit moment niet. Ik pak zijn schouder beet en vraag wat er loos is. “het is weer terug Jon” zegt Jeroen sip. In de tussentijd is de ziekte al weer een keer teruggekomen en loopt Jeroen inmiddels met een stoma rond. Nog steeds met een glimlach en met positivisme. Hij vraagt me twee fluitjes te tappen en giet ze in de lege zak die hij aan zijn lichaam krijgt. Hij moet lachen en beseft dat hij wel heel vaak dat ding moet legen als hij komt borrelen. We lachen er allemaal om. Maar nu is het anders. De glimlach is weg en Jeroen geeft het op. Jeroen, de man die mij de afgelopen periode heeft laten zien elke strijd aan te gaan met een glimlach en met hoop. Deze zelfde Jeroen geeft het op. “het is er weer en het houdt nu echt op” zegt hij sip. Ik kijk Jeroen aan en herinner hem aan de eerdere slagen die hij gewonnen heeft met zijn positivisme. “Het is nu anders Jon, ik kap ermee”. Ik schrik, krijg een brok in mijn keel en besef me dat hij niet meer lang om ons heen zal zijn.

 

Jeroen zijn laatste wens is een groot feest met iedereen die hij er graag bij heeft. Geen crematie met droevigheid en huilende mensen, maar een gezellig feest met drinkende en dansende vrienden en familie. “ik wil nog één keer met jullie allemaal een feestje bouwen!”. En dat hebben we gedaan. Wellicht is feest niet het goede woord, maar het was een mooie ervaring. Met een glimlach en een traan hebben we geproost met onze vriend Jeroen. Onze vriend Jeroen die ons zo’n maand na zijn feest heeft verlaten. Onze vriend Jeroen die we zullen missen. Niet alleen een gemis voor de familie Eekhout en ‘jouw meiden’, maar ook een gemis voor alle vrienden van het café. We zijn een maatje kwijt, maar we zullen met een glimlach terugdenken aan al de momenten dat hij om ons heen is geweest.

 

Jon Cornelese

 

 

 

 

>

>

>

>

>

>

>

>

>

Café de Oude Jan

Heilige Geestkerkhof 4

2611 HP  Delft